تحلیل: تحریریه جستجوگر
پژوهشهای جدید از احتمال کمبرآورد شدن ریسک برخی داراییهای بیمهگران خبر میدهند؛ موضوعی که میتواند توجه نهادهای ناظر را به خود جلب کند.
در سالهای اخیر، شرکتهای بیمه عمر آمریکا حضور پررنگتری در بازار اعتبارات خصوصی داشتهاند؛ بازاری که بازدهی بالاتری نسبت به بسیاری از اوراق بدهی سنتی ارائه میدهد. اما همزمان، پژوهشهای دانشگاهی جدید این پرسش را مطرح کردهاند که آیا نظام رتبهبندی اعتباری این داراییها، ریسک واقعی آنها را بهدرستی منعکس میکند یا خیر.
بررسی دو مطالعه دانشگاهی که در ژوئن ۲۰۲۶ منتشر شدهاند، نشان میدهد بخشی از اوراق بدهی دارای رتبهبندی خصوصی ممکن است نسبت به اوراق مشابه با رتبهبندی عمومی، ارزیابی خوشبینانهتری دریافت کرده باشند. در نتیجه، برخی شرکتهای بیمه برای نگهداری این داراییها سرمایه نظارتی کمتری اختصاص دادهاند.
در صنعت بیمه، میزان سرمایه نگهداریشده تنها یک شاخص مالی نیست؛ بلکه یکی از مهمترین ابزارهای حفظ توانگری مالی شرکتها در برابر خسارتهای غیرمنتظره محسوب میشود. هرچه ریسک داراییهای یک بیمهگر بیشتر باشد، مقررات او را ملزم میکند سرمایه بیشتری برای پوشش زیانهای احتمالی نگهداری کند.
مطالعه انجامشده توسط پژوهشگران دانشگاه امپریال کالج لندن و دانشگاه ایندیانا نشان میدهد استفاده از رتبهبندیهای خصوصی پس از اصلاح مقررات سرمایه در آمریکا، رشد قابل توجهی داشته است. به اعتقاد نویسندگان این پژوهش، در برخی موارد رتبهبندیهای خصوصی نسبت به رتبهبندیهای عمومی، ریسک پایینتری برای داراییهای مشابه نشان دادهاند.
بر اساس برآورد این پژوهش، اگر تمام این داراییها با معیارهای عمومی رتبهبندی میشدند، صنعت بیمه عمر آمریکا ممکن بود به میلیاردها دلار سرمایه نظارتی بیشتری نیاز داشته باشد. البته این نتیجه مورد اتفاق نظر همه کارشناسان نیست.
در مقابل، برخی مؤسسات رتبهبندی اعتباری این نتیجهگیری را اغراقآمیز میدانند و معتقدند اختلاف سرمایه مورد اشاره، نسبت به حجم کل سرمایه صنعت بیمه آمریکا بسیار محدود است و تهدیدی برای ثبات نظام مالی ایجاد نمیکند.
با وجود این اختلاف نظرها، موضوع اصلی برای نهادهای ناظر روشن است؛ هرگونه تفاوت میان ریسک واقعی داراییها و سرمایه مورد نیاز، میتواند بر توان مالی شرکتهای بیمه در زمان وقوع بحرانهای اقتصادی یا اعتباری اثرگذار باشد.
نگاه جستجوگر
آنچه این مطالعات برجسته میکند، نه وقوع یک بحران، بلکه اهمیت شفافیت در نظام رتبهبندی اعتباری است. اگر رتبهبندیها نتوانند ریسک واقعی داراییها را منعکس کنند، سرمایه مورد نیاز شرکتهای بیمه نیز ممکن است کمتر از سطح مطلوب تعیین شود. چنین وضعیتی در دورههای رونق اقتصادی کمتر به چشم میآید، اما در زمان رکود یا افزایش نکول اعتباری، میتواند توانگری مالی بیمهگران را تحت فشار قرار دهد.
در نهایت، اختلاف دیدگاه میان پژوهشگران و مؤسسات رتبهبندی نشان میدهد این موضوع هنوز به جمعبندی نهایی نرسیده و احتمالاً در ماههای آینده به یکی از محورهای مهم بحث میان نهادهای ناظر، شرکتهای بیمه و بازارهای مالی آمریکا تبدیل خواهد شد.
منبع: تحلیل اختصاصی بر پایه گزارش و مطالعات معرفیشده توسط Financial Times، منتشرشده در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۶.
