گزارش ویژه «جستجوگر»
حدود ۷۰ درصد خسارتهای ناشی از جنگ که در تعهد صنعت بیمه بوده، پرداخت شده است؛ اما برای تسویه کامل خسارتهای ارزیابیشده خودروهای آسیبدیده، حدود ۱۵ هزار میلیارد تومان منابع دیگر نیاز است.
اینجا دیگر مسئله فقط «نظارت بر شرکتهای بیمه» نیست؛ سؤال اصلی این است:
پول باقیمانده خسارت مردم از کجا تأمین خواهد شد؟
هشدار، خسارت مردم را جبران نمیکند
بیمه مرکزی اعلام کرده با شرکتهایی که در پرداخت خسارت مردم کوتاهی کنند برخورد خواهد شد و حتی تعلیق فروش بیمهنامه در رشته مربوطه میتواند در دستور کار قرار گیرد.
اما برای فردی که خودرویش آسیب دیده یا داراییاش را از دست داده، تعلیق فروش بیمهنامه هیچ مشکلی را حل نمیکند.
او به پول نیاز دارد.
اگر خسارت طبق قرارداد بر عهده شرکت بیمه است، شرکت باید آن را پرداخت کند. اگر خسارت خارج از تعهد بیمهگر است، دولت باید سازوکار مشخصی برای جبران آن ایجاد کند.
هشدار، جای منابع مالی را نمیگیرد.
۱۵ هزار میلیارد تومان؛ سؤال اصلی همینجاست
بر اساس گزارشهای منتشرشده، برای تسویه کامل خسارت خودروهای ارزیابیشده حدود ۱۵ هزار میلیارد تومان منابع جدید مورد نیاز است.
این عدد یک سؤال روشن ایجاد میکند:
این ۱۵ هزار میلیارد تومان قرار است از کجا بیاید؟
آیا قرار است شرکتهای بیمه آن را تأمین کنند؟
آیا منابعی از سوی دولت اختصاص خواهد یافت؟
آیا صندوق خاصی برای جبران خسارت استفاده میشود؟
یا قرار است بخشی از خسارتها همچنان در انتظار تأمین منابع باقی بماند؟
تا زمانی که پاسخ روشنی به این پرسشها داده نشود، اعلام درصد پرداختشده تصویر کاملی از وضعیت خسارت مردم ارائه نمیکند.
۳۰ درصد باقیمانده را نمیتوان نادیده گرفت
اعلام پرداخت ۷۰ درصد خسارتها خبر مثبتی است، اما برای ارزیابی عملکرد صنعت بیمه باید رقم باقیمانده نیز شفاف باشد.
بیمه مرکزی باید اعلام کند:
- مجموع خسارتهای مشمول تعهد چقدر بوده است؟
- چه مبلغی تاکنون پرداخت شده؟
- چه مبلغی باقی مانده است؟
- چند پرونده هنوز تعیین تکلیف نشده؟
- ۱۵ هزار میلیارد تومان دقیقاً مربوط به کدام پروندههاست؟
- منابع تأمین این مبلغ چیست؟
- زمانبندی پرداخت باقیمانده چگونه خواهد بود؟
بدون این اطلاعات، «۷۰ درصد پرداخت شد» بیشتر یک شاخص کلی است تا گزارشی کامل از وضعیت خسارتها.
یک راهکار واقعی وجود دارد
راهحل را نباید فقط در برخورد با شرکتهای بیمه جستوجو کرد.
اگر خسارت در تعهد بیمهگر است، شرکت بیمه باید از منابع خود و طبق قرارداد آن را پرداخت کند.
اما اگر بخشی از خسارتها خارج از تعهدات قراردادی بیمه باشد، دولت باید برای آن منبع مالی مشخص و شفاف تعیین کند.
برای خسارتهای ساختمانی نیز استفاده از ظرفیت صندوق بیمه حوادث طبیعی ساختمان بهعنوان یکی از مسیرهای جبران خسارت مطرح شده است.
در تیرماه، وزیر امور اقتصادی و دارایی بر استفاده حداکثری از منابع این صندوق برای واحدهای آسیبدیده از جنگ تأکید کرده بود.
اما مسئله مهم این است که میزان منابع صندوق و میزان خسارتهای قابل جبران باید شفاف اعلام شود.
پرداخت مرحلهای؛ راهی برای نجات خانوادههای گرفتار
اگر تأمین کل منابع در کوتاهمدت امکانپذیر نیست، میتوان پرداختها را مرحلهبندی کرد.
خسارتهای کوچک و ضروری باید در اولویت پرداخت قرار گیرند.
برای خسارتهای متوسط میتوان پرداخت چندمرحلهای در نظر گرفت.
در خسارتهای سنگین نیز میتوان بخشی از مبلغ را به صورت علیالحساب پرداخت و پس از تکمیل ارزیابی، تسویه نهایی انجام شود.
این روش دستکم باعث میشود خانوادهای که دارایی اصلی خود را از دست داده، ماهها بدون دریافت هیچ مبلغی منتظر نماند.
مطالبه «جستجوگر»
صنعت بیمه باید درباره خسارتهای جنگی یک گزارش شفاف و قابل راستیآزمایی منتشر کند.
جدولی شامل:
کل خسارت | مبلغ پرداختشده | مبلغ باقیمانده | تعداد پروندهها | منابع تأمینشده | کسری منابع | زمان پرداخت
مردم حق دارند بدانند پرونده خسارتشان در چه مرحلهای قرار دارد و منابع پرداخت آن از کجا تأمین میشود.
حرف آخر
بیمه برای روز حادثه خریداری میشود، نه برای روزهای آرام.
وقتی حادثه اتفاق افتاده، بیمهگذار نباید با وعده، هشدار و اولتیماتوم مواجه شود.
اگر شرکت بیمه متخلف است، باید با آن برخورد شود.
اگر منابع شرکت کافی نیست، باید راهکار تأمین مالی مشخص شود.
اگر خسارت خارج از تعهد بیمه است، دولت باید مسئولیت جبران آن را مشخص کند.
مردم به هشدار نیاز ندارند؛ پول خسارتشان را میخواهند.
۷۰ درصد پرداخت شده است.
اما سؤال اصلی همچنان باقی است:
۱۵ هزار میلیارد تومان باقیمانده را چه کسی پرداخت میکند؟
منابع: بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران، ایرنا، ایسنا و گزارشهای رسمی وزارت امور اقتصادی و دارایی.
کاری از: تحریریه پایگاه خبری، تحلیلی جستجوگر
